جاخالی۴

۲:۳۸ ب.ظ ۲۷/بهمن/۱۳۹۹

زندگی را باید چون مدادی تراشید و دیکته‌وار نوشت.  “روبرتو خوارز”

 

درز گذشته را باید چون لباسی تنگ و قدیمی شکافت و نفس بندآمده را رها کرد.

نوشتن را باید چون مسکنی مصرف کرد و التیام یافت.

محبت را باید چون خرما در ظرف چید و خیرات کرد.

کتاب را باید چون اناری فشرد و عصاره‌اش را نوشید.

ته‌مانده‌ی عمر را باید چون ته‌دیگ ذره ذره تراشید و خورد.

عشق را باید چون غنچه‌ای آب داد و در انتظار شکفتنش نشست.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

طراحی و پشتیبانی : آسان پرداز